Tastbaar en ontastbaar

Soms vraag ik me af waar mijn tomeloze energie vandaan komt. Ik weet dat het uit het ontastbare komt. Ik kan het niet pakken, maar ik weet dat het er is, dat het te vertrouwen is. Mijn kracht om te creëren en mijn visies en inzichten komen ergens uit de ether, uit de kosmos. Ik noem het maar even zoals in de musical Tommy "een ingeblazen adem van de geest". Dankzij dit gegeven loop ik ver vooruit. Soms zo ver dat anderen mij moeilijk bij kunnen benen. Als je vooruitloopt en jijzelf, je naasten en vrienden hebben geaccepteerd dat je dat kan, dan is de volgende stap: “ hard werken om begrepen te worden". Dit is een proces van jaren. Mijn beelden en gedachten mocht ik tastbaar maken, dankzij hun vriendschap. Ik mag door hun geduld en aandacht mezelf vormgeven op de manier die bij mij past. Ik kan mijn omgeving steeds beter laten zien wat ik bedoel. Wel gaat het met vallen en opstaan.

Mijn directe omgeving leeft namelijk in een andere wereld. Die wereld ken ik ook. Een duidelijke wereld, een wereld in het nu. Binnen deze wereld is alles tastbaar en meetbaar. Daar waar iedereen zich bezighoudt met aardse zaken, tastbare producten en het verhandelen daarvan. Een wereld waar iedereen werkt met materialen. Geld verdienen omdat dat tastbaar is. In deze wereld kan iedereen zien, voelen en vasthouden. Dit maakt het leven veilig en duidelijk.

Ik kijk soms met verwondering hoe makkelijk producten (of rommel) verkocht worden in een tastbare wereld. Maar de laatste tijd merk ik een verschuiving. Daar hoef je inmiddels geen visionair meer voor te zijn :). Dat maakt ook mijn product "creatie" ineens gewild. Mensen voelen dat de tastbare wereld aan terrein verliest. Gesteund moet worden door een ontastbare wereld die ze misschien nog niet kennen. Een voor hun enge onbegrepen wereld. Een wereld met een scheppende kracht, die nieuwe betekenis geeft aan hun vertrouwde tastbare wereld. Zekerheden verschuiven nu. Door deze ontwikkeling voel ik me gezien. Ik hoef nu veel minder mijn best te doen om begrepen te worden. Hoe mooi is dat. Er valt een rust en ruimte over mij. Dit heb ik nodig om op mijn beurt mijn naasten en vrienden te helpen.

Waarom schrijf ik dit stukje? Als dankbaarheid voor mijn omgeving. Om mezelf te kunnen lezen. Om te laten zien dat de ontastbare wereld een wereld vol kansen is. Omdat de tastbare wereld rijker wordt als er meer tijd en ruimte gemaakt zal worden voor de ontastbare wereld. Die overigens helemaal niet eng is, maar smeekt om vermenging. Laten we met het tastbare en ontastbare samen één wereld creëren.

Otto Scharmer zei mij ooit: "Ron als mensen cynisch zijn, dan is de opmaat naar een doorbraak dichtbij." Na het cynisme wacht de angst. Eerst zijn mensen nog bang, later regeert enkel nog de angst. Als eenmaal die angst overwonnen is dan willen ze niet anders meer.

Mijn waarneming is dat langzaamaan de meeste mensen de angst achter zich willen laten. Aan degene die nu nog bang zijn of worden... blijf werken aan die angst.

Het komt goed.